वि.स.खांडेकर यांनी गुडगुल्या

१९२० ते १९२५ या पाच वर्षांच्या संक्रमणकाळ मराठी ललित वाङ्मयात नवनवीन लेखकांनी आपापली वैशिष्ट्यपूर्ण दालने उघडली. विनोदी क्षेत्र चिंतामण विनायक जोशी यांनी स्वतंत्र; मात्र खणखणीत नाममुद्रा उमटवली. याआधी मराठीतील विनोदाचे स्वरूप निबंधासारखे होते. मणरावांनी त्याला गोष्टीचे चिंता वळण दिले. त्यांच्या प्रतिभेने आजवर लाखो वाचकांना हसवले आहे. आपल्या दु:खांची शल्ये बोथट करून त्यांना साहाय्य केले आहे. एकीकडे गुदगुल्या करत आहेत, दुसरीकडे त्यांना लहानमोटासंगतीची आपल्याकडून केली आहे. व्यक्तिजीवन आणि समाजजीवनातल्या अनेकजुन्या विसंवादी गोष्टींवर त्यांनी प्रकाश टाकला आहे. विविधता, सरसता व सत्यता ही विनोदशैलीची गुणवैशिष्ट्ये म्हणता त्यांचे लक्षण. या अक्षरशा पुस्तकात वानवळा म्हणून संग्रहीत केलेल्या निवडक सहा विनोदी कथांमधून त्यांच्या बाह्यत: अत्यंत साध्या दिसणाया, पण विलक्षण मार्मिक विनोदीदृष्टीचा संचार किती अप्रतिहत आहे, हे वाचकांना सहज कळून येईल.