वि.स.खांडेकर यांचे आस्तिक

माणसातल्या माणुसकीचं दर्शन घडवणारी साने गुरुजींची सात्विक कथा. "... आज परम मंगल दिवस. उपनिषदं आजचाार्थ. देवाने फारच कृपा कृपा करून हा दिवस शोधला. या भारताच्या इतिहासाच्या चतुर्थलेखित आज लिहित आहोत. निरनिरा जातीच्या भाषा सुडबुद्धीनं टाकून ठेवल्या आहेत. निराणी जातीने सुडबुद्धी ठेवली आहे. , सर्वगुण आपल्यांतच आहेत , बाकीचे वंश म्हणजे शुन्ते , हीन , असंस्कृत पशू ... ` असंमान्य दिव्य प्रभाया राष्ट्र मानववंशांतव्य आहे , त्या भिन्न मानव समाज ही एक प्रकारची चारित्र्याची असते , त्यांची संस्कृती हे विशिष्ट मानववंशाचे गुण असतात . ध्यानाकर्षणाला माझ्याशी जोडले आहे, मनाने आणि बुद्धी अधिक श्रीमंत होण, विशाल होण हे सर्व मानवता कर्तव्य आहे, ही गोष्ट आज प्रामुख्यानं ओळखली जात आहे. "अतपर: पुढं पुढं गेलं पाहिजे. खंडी मातीतून जो एक सोन्याचा कण घेतो, तो आपण करतो. त्याप्रमाणे मानव इतिहासाच्या अनंत घडामोडमधून शेवटी जो सणकण निघतो, तो पुढं पुढं गेलं पाहिजे. ती आपली शिदोरी. "भावींच्या द्वेषाची बाजू मशाल आपण खर्च करू शकत नाही. प्रेमाचा हा दीप त्यांचे वितरण. "हा नंदादीप विकासित न्या` असंगत त्यांना सांगू. जो सोन्याचा कण आपल्याला, तो त्यांना देतो...